Informacja o uroczystościach w 2018 r.

Dodane przez: Beata Żyłkowska - Grudzień 8th, 2017

5–6 maja – XXIX Ogólnopolska Pielgrzymka Sybiraków do Grodźca i na Jasną Górę

6–8 czerwca – VIII Ogólnopolski Zjazd Dyrektorów Szkół i Placówek oraz Prezesów Stowarzyszeń noszących imiona upamiętniające Zesłańców Sybiru w Łodzi

13–14 czerwca – Ogólnopolska Pielgrzymka Sybiraków do Lichenia

26–28 czerwca – VIII Krajowy Zjazd Delegatów Związku Sybiraków w Warszawie-Rembertowie

6–7 września – XVIII Międzynarodowy Marsz Pamięci Zesłańców Sybiru w Białymstoku

Informacja o spotkaniu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej

Dodane przez: Beata Żyłkowska - Październik 25th, 2017

Uwzględniając treść korespondencji prowadzonej w 2017 r. pomiędzy Zarządem Głównym Związku Sybiraków a Ministerstwem Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, kierownictwo Związku wystąpiło z prośbą do minister Elżbiety Rafalskiej o odbycie spotkania roboczego w sprawie przyznawania świadczeń rentowych Sybirakom, którzy ich nie posiadają. Minister wyraziła zgodę na takie spotkanie, które odbyło się 25 października 2017 r. w siedzibie ministerstwa. Ze strony ministerstwa brało udział w spotkaniu pięcioro dyrektorów departamentów w swojej pracy merytorycznie zaangażowanych w tematykę świadczeń dla kombatantów i osób represjonowanych, pod przewodnictwem dyrektor Biura Ministra dr inż. Grażyny Ożarek. Związek Sybiraków reprezentowali: prezes Zarządu Głównego Związku Sybiraków Kordian Borejko, sekretarz generalny Eugeniusz Kuszka, członek Prezydium Wacław Mandryk.

Kordian Borejko przedstawił informację liczbową dotyczącą Sybiraków, wskazując, że spośród 26 tys. żyjących jeszcze zesłańców Sybiru około 2,5 tys. osób nie posiada świadczeń rentowych orzekanych z powodu złego stanu zdrowia pozostającego w związku przyczynowym z pobytem na Syberii. Na podstawie informacji, jaką otrzymujemy z Oddziałów Związku Sybiraków z kraju, wynika, że orzecznicy odmawiają przyznawania świadczeń rentowych, pomimo dołączania do wniosków kierowanych do terenowych Oddziałów ZUS zaświadczeń lekarzy specjalistów, często z opinią Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego i innych naukowych autorytetów medycznych. Pomimo dwóch odbytych spotkań z naczelnym lekarzem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dr n. med. Grażyną Hart w 2016 r. i 2017 r., podczas których lekarze z oddziałów ZUS w kraju w czasie szkolenia uzyskali informacje oraz stanowisko medycznych autorytetów naukowych z zakresu wpływu ekstremalnych warunków pobytu w czasie zesłania na dalszy stan zdrowia w życiu dorosłym, przy rozpatrywaniu wniosków rentowych składanych przez Sybiraków lekarze orzecznicy nie zmienili w pełni swojego stanowiska. W trakcie badań często zdarza się, że lekarze orzecznicy pytają: „A po co pan/pani tam jechał/a…”. Takie sytuacje potwierdzają brak odpowiedniego przeszkolenia lekarzy orzeczników, a szczególnie w zakresie wpływu długotrwałych represji na dalszy stan zdrowia, co właśnie dotyczy osób zesłanych na Syberię i do Kazachstanu. Przy tym należy uwzględnić fakt, że przyznanie renty dla 2,5 tys. osób nie spowoduje konieczności wydatkowania dodatkowych środków finansowych z budżetu państwa, gdyż w ciągu roku umiera w ostatnich latach około 2,2–2,5 tys. Sybiraków posiadających świadczenie rentowe.

Eugeniusz Kuszka przedstawił szczególnie nabrzmiałą sytuację wśród Sybiraków z Dolnego Śląska, podając konkretne przykłady negatywnego załatwiania wniosków o rentę, czego doświadczył sam, gdy lekarz orzekający całkowicie nie wziął pod uwagę opinii lekarskiej Katedry Psychiatrii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego – argumentując kilkudziesięcioletnim już upływem czasu od pobytu na Syberii. Podkreślił, że te przykłady świadczą dobitnie o braku wiedzy u lekarzy orzekających w sprawie następstw ekstremalnych warunków pobytu na Syberii. Jako prezes Zarządu Oddziału Związku Sybiraków we Wrocławiu odbył spotkanie z dyrektorem Oddziału ZUS w Wałbrzychu dotyczące negatywnego orzekania przez tamtejszych lekarzy w sprawie wniosków Sybiraków tam mieszkających, co jednak niczego nie zmieniło. Województwo dolnośląskie legitymuje się w dalszym ciągu jednym z najwyższych wskaźników, gdzie brak świadczeń rentowych u Sybiraków tego regionu wynosi przeciętnie około 25%.

Wacław Mandryk w nawiązaniu do treści pism kierowanych przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej do Zarządu Głównego Związku Sybiraków podniósł, że podawana treść w tych pismach – np. taka, że nie jest wystarczającym argumentem we wniosku fakt samego pobytu na Syberii do przyznania renty – jest bezpodstawna, ponieważ takie przypadki praktycznie nie mają miejsca. Do wszystkich wniosków dołączana jest dokumentacja medyczna, której lekarze orzekający i sądy nie uznają. Sądy przy wydawaniu swoich postanowień w sprawie odwołań składanych przez Sybiraków kierują się opiniami lekarzy orzekających. W przypadku praktycznie wszystkich wniosków – odwołań sądy w swoich postanowieniach utrzymują w mocy decyzje wydane przez lekarzy orzekających. Taki stan jest krzywdzący dla niewielkiej dwuipółtysięcznej grupy Sybiraków, którzy świadczeń rentowych z powodu złego stanu zdrowia pozostającego w związku przyczynowym z pobytem na Syberii nie posiadają. Ponadto Wacław Mandryk zawnioskował, aby do grupy weteranów wojennych, którzy samodzielnie nie są w stanie pokryć kosztów pobytu całodobowej opieki w domach pomocy społecznej i dla których państwo ustanowiło pełne prawo do takiej pomocy finansowej przez samorządy lokalne, włączyć wszystkich kombatantów i osoby represjonowane – mających porównywalne warunki materialne jak weterani wojenni. Takich osób w całym kraju może być około 2 tys.

Przedstawiciele Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z powagą wysłuchali wypowiedzi przedstawicieli Związku Sybiraków, uznając za zasadne przeszkolenie lekarzy orzekających w sprawach osób represjonowanych, przyznając przy tym, że konieczne byłoby spotkanie bezpośrednie przedstawicieli Związku z nowo mianowaną prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych celem ponownego omówienia nabrzmiałych problemów w sprawie świadczeń rentowych, m.in. w aspekcie opinii medycznej Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego i opinii prawnej Katedry Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Dyrektor Biura Ministra dr inż. Grażyna Ożarek zobowiązała się, że do spotkania z prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dojdzie jeszcze w 2017 r.

Przekazana została także informacja przez członków Związku Sybiraków o obchodach w 2018 r. – 90. rocznicy powstania Związku Sybiraków, 30-lecia reaktywowania Związku Sybiraków oraz o VIII Krajowym Zjeździe Delegatów Związku Sybiraków.

Wacław Mandryk

Zmiana nazwy Stowarzyszenia w Nowym Sączu

Dodane przez: Beata Żyłkowska - Październik 19th, 2017

Prezes Stowarzyszenia Pamięci Polskiego Sybiru w Nowym Sączu informuje, że zgodnie z uchwałą podjętą 21 czerwca 2017 r., podczas Walnego Zebrania, zmieniona została nazwa Stowarzyszenia.

Obecnie Stowarzyszenie nosi nazwę – Stowarzyszenie Pamięci Zesłanych na Sybir i taka nazwa została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego.

Antonina Dzikowska

Przemyśl – zaproszenie

Dodane przez: Beata Żyłkowska - Październik 5th, 2017

Muzeum Pamięci Sybiru w Białymstoku

Dodane przez: Beata Żyłkowska - Sierpień 17th, 2017

Z dniem 1 stycznia 2017 r. w Białymstoku powołane zostało do życia nowe muzeum – Muzeum Pamięci Sybiru. Misją nowej placówki kulturalnej w Polsce jest gromadzenie, ochrona i udostępnianie zbiorów dokumentujących losy obywateli polskich zesłanych i deportowanych na Sybir oraz osadnictwa Polaków w Rosji i Związku Sowieckim, a także prowadzenie badań naukowych i upowszechnianie wiedzy związanej z tematyką zesłań i losów Polaków na Sybirze oraz na dawnych ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej. Dyrektorem muzeum został dr hab. Wojciech Śleszyński – profesor Uniwersytetu w Białymstoku, od lat zajmujący się tematyką wschodnią.

Pomimo iż nowe muzeum istnieje zaledwie od kilku miesięcy, rozpoczęta została już budowa głównego gmachu, który stanowić będzie połączenie przedwojennego magazynu wojskowego z nowoczesną bryłą architektoniczną. Trwają także intensywne prace nad doprecyzowaniem ostatecznej wersji wystawy stałej przygotowanej przez belgijską pracownię artystyczną Tempora.

Nieprzypadkowo siedziba Muzeum Pamięci Sybiru zlokalizowana została w Białymstoku właśnie w jednym z przedwojennych budynków magazynowych przy ulicy Węglowej. Znajduje się on bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie Poleskiego (obecnie Towarowego) Dworca Kolejowego, z którego odprawiane były w latach 1940–1941 składy pociągów z zesłańcami wysyłanymi na Wschód.

Białystok i obecny region północno-wschodniej Polski, podobnie jak pozostałe pozostające poza granicami państwa dawne ziemie kresowe, tragicznie dotknięte zostały skutkami lat okupacji sowieckiej. Na stepy Kazachstanu i do tajgi Syberii trafiły setki tysięcy naszych rodaków. Dlatego też upamiętnienie dziejów Polaków na Wschodzie jest naszym naturalnym obowiązkiem. Idea Muzeum Pamięci Sybiru jest swoistym hołdem oddanym wszystkim wywiezionym i pomordowanym przez zbrodniczy system komunistyczny.

Białystok jako ostatnia, symboliczna namiastka dawnych ziem kresowych w naturalny sposób predysponowany jest, aby upamiętniać i upowszechniać wiedzę o losach polskich Sybiraków. Niemal co piąty mieszkaniec Białegostoku w latach 1940–1941 został zesłany na Syberię lub do Kazachstanu. Aresztowania osób podejrzanych o wrogą działalność trwały nieprzerwanie od momentu rozpoczęcia interwencji zbrojnej przez Armię Czerwoną 17 września 1939 r. W pierwszym okresie w dużej mierze odbywały się one w oparciu o wcześniej przygotowane spisy. Wraz z upływem czasu przybierały jednak na sile, obejmując coraz większe rzesze ludności. Nowym elementem w polityce represyjnej władz sowieckich było zastosowanie na ziemiach polskich II Rzeczypospolitej na początku 1940 r., po raz pierwszy na taką skalę, odpowiedzialności zbiorowej. Przymusowymi przesiedleniami objęte zostały całe rodziny i grupy społeczne. Wywózki nie ominęły żadnej z narodowości zamieszkującej ziemie kresowe II Rzeczypospolitej, jednak w największym stopniu dotknęły ludność polską. Cztery wielkie wywózki z ziem kresowych odbyły się: 10 lutego 1940 r., 13 kwietnia 1940 r., 29 czerwca 1940 oraz 19–20 czerwca 1941 r. Do dzisiaj trwa spór o liczbę osób deportowanych. Rozbieżności są znaczne, od szacowanych 400 tys. podanych przez naukowców, opierających się na dostępnych materiałach z archiwów postsowieckich, po ponad milion osób wskazywanych przez środowiska sybirackie. Ostatecznie wszelkie rozbieżności rozwiać mogą tylko zakrojone, pełne i nieskrępowane badania w archiwach rosyjskich.

Docelowo Muzeum Pamięci Sybiru stać się ma kluczową nie tylko polską, ale również europejską instytucją inicjującą i prowadzącą badania naukowe dotyczące szeroko rozumianej tematyki syberyjskiej oraz zagadnień związanych z zesłaniami i deportacjami, ze szczególnym wyeksponowaniem losów społeczności polskiej.

Wszystkich Państwa zachęcamy do współtworzenia nowej instytucji muzealnej. Prosimy o przekazywanie eksponatów, dzielenie się relacjami. Razem twórzmy Muzeum Pamięci Sybiru – muzeum, ale i pomnik pamięci wszystkim wywiezionym i pomordowanym przez zbrodniczy system komunistyczny.

Znajdziecie nas Państwo:

Muzeum Pamięci Sybiru
Henryka Sienkiewicza 26
15-092 Białystok

https://www.sybir.bialystok.pl

https://www.facebook.com/muzeumpamiecisybiru/

Autor: dr hab. Wojciech Śleszyński, dyrektor Muzeum Pamięci Sybiru w Białymstoku

« POPRZEDNIE WPISY  

Liczba wejść na stronę: Licznik