Tablica wdzięczności księstwu Kolhapur w Indiach

Dodane przez: Beata Żyłkowska - Listopad 10th, 2017

W dniu 10 listopada 2017 r., w przededniu Święta Niepodległości Polski i w roku 70. rocznicy uzyskania niepodległości przez Indie, w pobliżu pomnika Bitwy o Monte Cassino przy skwerze Żołnierzy Tułaczy w Warszawie odsłonięta została tablica wdzięczności wobec władz i mieszkańców indyjskiego księstwa Kolhapur za pomoc udzieloną polskim zesłańcom, którzy wraz z armią gen. Andersa opuścili Związek Radziecki. Uroczystość zorganizował Instytut Pamięci Narodowej z inicjatywy i we współpracy z Kołem Polaków z Indii z lat 1942–1948.

W uroczystości wzięli udział: ambasador Indii w Polsce Ajay Bisaria, przedstawiciele Kancelarii Prezydenta RP, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Sejmu i Senatu, Ministerstwa Obrony Narodowej, Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, Muzeum Historii Polski, prezydenta m.st. Warszawy, a przede wszystkim Sybiracy, którzy jako dzieci znaleźli schronienie w gościnnym księstwie Kolhapur.

Swoje listy przysłali marszałek Sejmu Marek Kuchciński i marszałek Senatu Stanisław Karczewski. Podkreślali w nich bezinteresowność pomocy udzielonej przez mieszkańców Indii oraz wartość pielęgnowania pamięci o niej i o „małej Polsce w Indiach” dla umacniania więzi między państwami polskim i indyjskim. Marszałek Senatu przypomniał w swoim przesłaniu postać Hanki Ordonówny, która jako delegat sztabu armii gen. Andersa ds. opieki nad ludnością polską prowadziła sierociniec, a następnie przetransportowała dzieci z azjatyckich republik do Indii – dzieci małe wiekiem, ale dojrzałe zesłańczym cierpieniem, jak o nich mówiła. Prezes IPN Jarosław Szarek zwrócił uwagę na solidarność, jakiej po tragedii pobytu na Syberii i w Kazachstanie polscy zesłańcy doświadczyli w gościnnym księstwie Kolhapur. Odsłaniana w tym dniu tablica ma być wyrazem wdzięczności, pamięci i właśnie solidarności z mieszkańcami Indii.

Prezes Zarządu Koła Polaków z Indii z lat 1942–1948 w Polsce Andrzej Chendyński ze wzruszeniem przybliżył wkład Hindusów w pomoc Polakom i wzajemne relacje narodów. Indie jako pierwszy kraj, już w 1942 r., wyraziły zgodę na przyjęcie zesłańców. W Valivade-Kolhapur powstało największe polskie osiedle, działające w latach 1943–1948, w którym mieszkało ponad 5 tys. powracających z „nieludzkiej ziemi” kobiet i dzieci. Zorganizowane zostały polska administracja, szkolnictwo, poczta, opieka zdrowotna, wybudowano polski kościół. Miejscowa ludność na co dzień pomagała w szkołach, szpitalu, na poczcie, świadczyła niezbędne usługi. Polskie zespoły teatralne zapraszane były na występy u maharadży, zesłańcy wspólnie świętowali z Hindusami ogłoszenie przez Indie niepodległości. Do dziś w księstwie Kolhapur można spotkać Hindusów pamiętających polskie słowa. Nie należy także zapominać, że podobnie jak Sybiracy w szeregach armii gen. Andersa, indyjski regiment z Kolhapur brał udział u boku aliantów w kampanii włoskiej i walkach o Monte Cassino. Zesłańcy, zachowujący w swojej pamięci i sercach Indie i sentyment dla ich mieszkańców, w 1998 r. ufundowali pomnik w Kolhapur. Co dwa lata odbywają zjazdy, z których najbliższy odbędzie się w maju 2018 r. we Wrocławiu.

Uroczystego odsłonięcia tablicy wdzięczności księstwu Kolhapur dokonali ambasador Indii w Polsce Ajay Bisaria, prezes IPN Jarosław Szarek oraz prezesi Zarządów Kół Polaków z Indii z lat 1942–1948 w Polsce – Andrzej Chendyński i w Anglii – Wanda Kuraś.

Ambasador Ajay Bisaria wyraził ogromną wdzięczność za zaproszenie na tę wzruszającą uroczystość i pamięć o historii pomocy udzielonej w niezwykle trudnych wojennych czasach, która – ma nadzieję – pozostanie żywa w pamięci historycznej kolejnych pokoleń.

Biskup polowy Wojska Polskiego Józef Guzdek poświęcił tablicę, podkreślając, że wdzięczność jest miarą szlachetności i wielkości ludzi, a wypływającą z niej dobrocią można pokonać zło.

Niezwykłą uroczystość zakończyła ceremonia składania kwiatów i odegranie pieśni „Śpij, kolego”.

Tablica wdzięczności indyjskiemu księstwu Kolhapur

W pierwszym rzędzie (od lewej): prezes IPN Jarosław Szarek, Dawid Drabik z Kancelarii Prezydenta RP, posłanka Anita Czerwińska reprezentująca marszałka Sejmu, wicewojewoda mazowiecki Sylwester Dąbrowski reprezentujący premier, prezes Zarządu Koła Polaków z Indii z lat 1942–1948 w Polsce Andrzej Chendyński, ambasador Indii Ajay Bisaria. List od marszałka Senatu odczytuje Romuald Łanczkowski

Przemawia prezes Zarządu Koła Polaków z Indii z lat 1942–1948 w Polsce Andrzej Chendyński

Ceremonia odsłonięcia tablicy pamiątkowej. Dokonali go (od lewej): Jarosław Szarek, Andrzej Chendyński, Ajay Bisaria i Wanda Kuraś

Ambasador Indii w Polsce Ajay Bisaria

Tablicę poświęcił biskup polowy Wojska Polskiego Józef Guzdek

Kwiaty od Kół Polaków z Indii z lat 1942–1948 w Polsce i w Anglii złożyli Andrzej Chendyński i Wanda Kuraś

Wspólne zdjęcie pamiątkowe Sybiraków przyjętych jako dzieci przez księstwo Kolhapur z uczestnikami uroczystości

Autor: Beata Żyłkowska

„Nie zapomnimy” – Dzień Sybiraka w Jasieniu

Dodane przez: Beata Żyłkowska - Październik 5th, 2017

W dniu 5 października 2017 r. po raz dziesiąty Sybiracy oraz społeczność Jasienia (woj. lubuskie) spotkali się, by uczcić Dzień Sybiraka.

Chociaż od tamtego tragicznego okresu Wschodniej Golgoty minęło ponad 60 lat, dla nielicznej już grupy ocalonych przeżycia, cierpienia, poniewierka są na zawsze wryte w ich pamięć. Oni ciągle pytają:

Cóż zawiniliśmy komu,
Że z gniazd nas rodzinnych zabrali,
Wsadzili w bydlęce wagony,W tajgi Sybiru zesłali.
(z wiersza anonimowego zesłańca)

W takim też tonie swoją wypowiedź rozpoczęła prezes Zarządu Koła Związku Sybiraków w Jasieniu Genowefa Karmelita. Jak mogło dojść do takiej tragedii? – pytała. Na Syberię wywieziono ponad milion Polaków. My, obecni Sybiracy, wówczas byliśmy dziećmi w różnym wieku. Czekały nas tam nędza, głód, choroby, osierocenie, umieranie. Rzadko zdarzało się, by do ojczyzny wróciły wywożone przecież pełne rodziny. Na tych, którym udało się wrócić do kraju, ciąży swoisty obowiązek. To jakby testament, który muszą wypełnić – ochronić pamięć tych, którzy zostali pochowani wśród śniegów Syberii i Kazachstanu. „Dla nich i ich pamięci – mówiła Genowefa Karmelita – odsłonimy pomnik, który młodym współczesnym Polakom będzie zawsze przypominał o tamtych okrutnych czasach”.

Prezes Zarządu Koła przywitała licznie zgromadzonych gości: przewodniczącą Rady Powiatu Żarskiego Helenę Sagasz, przewodniczącego Rady Miejskiej Zbigniewa Walczaka, burmistrza Jasienia Andrzej Kamyszka, prezesa Zarządu Oddziału Związku Sybiraków w Zielonej Górze Wacława Mandryka, prezesów Zarządów Kół z Lubska, Żar, Żagania, Nowej Soli, dyrektorów szkół, ks. prałata Romana Wróbla, członków stowarzyszeń, poczty sztandarowe, młodzież szkolną.

Na placu przed cmentarzem odsłonięto pomnik ku czci Polaków zmarłych i pomordowanych na Syberii w latach 1939–1956, który powstał z inicjatywy burmistrza Andrzeja Kamyszka.

Pomnik jest skromny, surowy, jak życie zesłańców. Posiada symboliczne elementy. Tory kolejowe to wywózka w nieznane wagonami bydlęcymi, pięciometrowy krzyż symbolizuje ostoję, szukanie ukojenia, bezpieczeństwa, drut kolczasty na krzyżu – więzienie, niewolę, łagry. Na pomniku znajdują się dwie istniejące już wcześniej pamiątkowe tablice: jedna poświęcona tym, którzy w latach 1939–1956 zostali wywiezieni i nie wrócili, druga – Matkom Sybiraczkom.

Pomnik został odsłonięty przez: inicjatora burmistrza Andrzeja Kamyszka, wykonawcę Pawła Kruszyńskiego, Sybiraka Edwarda Brzózkę i wzorowego ucznia Huberta Chaszczewskiego. Ks. Roman Wróbel poświęcił pomnik, a zebrani minutą ciszy uczcili pamięć rodaków, którzy spoczywają w grobach Syberii, w kraju i na cmentarzu jasieńskim.

Prezes Genowefa Karmelita w serdecznych słowach zaapelowała do zgromadzonej młodzieży: „My, Sybiracy, z wiarą i nadzieją przekazujemy młodemu pokoleniu Polaków nasze wspomnienia z tamtego czasu. Bądźcie tych wspomnień strażnikami, a prawdę o tych czasach przekazujcie następnym pokoleniom”.

Po tym apelu wszyscy zebrani zaproszeni zostali do Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury na część artystyczną przygotowaną przez uczniów Szkoły Podstawowej w Jasieniu. Był to program słowno-muzyczny. Autentyczne wspomnienia Sybiraków przeplatane były poezją zesłańców i pieśniami. Program wzruszył do łez nie tylko Sybiraków. Dzieci i ich opiekunowie Dorota Cierpińska, Małgorzata Grześków, Maria Michajluk i Mirosław Zych stworzyli piękną, wzruszającą etiudę. Podczas tej uroczystości wręczono dwie Odznaki Honorowe Sybiraka za aktywną pracę na rzecz Związku, otrzymały je Maria Michajluk i Danuta Tecław.

Całość, od początku do końca świetnie przygotowaną i przeprowadzoną, zakłócił wyjątkowy orkan Ksawery, który dotknął boleśnie nie tylko Jasień i Lubsko, ale naszą całą ziemię lubuską.

Pomnik ku czci Polaków zmarłych i pomordowanych na Syberii w latach 1939–1956

Od prawej: burmistrz Jasienia Andrzej Kamyszek, prezes Genowefa Karmelita, ks. prałat Roman Wróbel oraz Sybiracy

Autor: Genowefa Karmelita, prezes Zarządu Koła ZS w Jasieniu

Pomnik ku czci wywiezionych dzieci w Laskach

Dodane przez: Beata Żyłkowska - Wrzesień 17th, 2017

W dniu 17 września 2017 r., w 78. rocznicę agresji Związku Radzieckiego na Polskę w Laskach pod Warszawą, na terenie kościoła pw. Matki Bożej Królowej Meksyku odsłonięty został pomnik upamiętniający dzieci zesłane w głąb ZSRR, które zmarły lub zaginęły na „nieludzkiej ziemi”. Kamień z tablicą pamiątkową ufundowany został przez mieszkankę Lasek Ewę Cieńską-Fedorowicz, wywiezioną jako dziecko podczas drugiej wywózki do Kazachstanu wraz z matką i siostrami, z których jedna zmarła na zesłaniu. To właśnie z myślą o niej i innych dzieciach – najmłodszych zesłańcach powstał ten wyjątkowy pomnik.

Uroczystość rozpoczęła się mszą świętą, po której odsłonięto i poświęcono tablicę. W wydarzeniu oprócz Sybiraków i ich rodzin wzięli udział przedstawiciele Ośrodka Badań nad Totalitaryzmami im. W. Pileckiego w Warszawie oraz mieszkańcy Lasek, a list przesłała Karolina Kaczorowska, również Sybiraczka.

Pomnik ku czci dzieci wywiezionych w głąb ZSRR w Laskach

Autor: Beata Żyłkowska, zdjęcie od Małgorzaty Dzieduszyckiej-Ziemilskiej

Uroczystość na skwerze im. Sybiraków w Wołominie

Dodane przez: Beata Żyłkowska - Wrzesień 16th, 2017

Tak udanego święta wołomińscy Sybiracy (Oddział Warszawski) chyba jeszcze nie mieli. Coroczne obchody rocznicy napaści Związku Radzieckiego na Polskę 17 września 1939 r. zostały uwieńczone nadaniem w dniu 16 września 2017 r. skwerowi imienia Sybiraków. Perfekcyjnie zorganizowana uroczystość z apelem poległych, który długo pozostanie w pamięci. My, Sybiracy, jesteśmy bardzo wdzięczni władzom miasta i szkołom za aktywne włączenie się w nasze święto.

Obchody rozpoczęły się mszą świętą w kościele Matki Bożej Królowej Polski, a następnie uczestnicy wydarzenia wraz z pocztami sztandarowymi związków kombatanckich i wołomińskich szkół przeszli na skwer przy ul. Orwida, na którym znajduje się obelisk poświęcony „Zesłańcom Sybiru i osobom represjonowanym w latach 1939–1956”. Przy obelisku prowadzący uroczystość Andrzej Saulewicz powitał jako pierwszych bohaterów tego dnia Sybiraków zrzeszonych w wołomińskim Kole Związku Sybiraków, na czele z prezesem Wojciechem Witkiem i prezesem honorowym Marią Sobolewską, oraz przedstawiciela Zarządu Oddziału Warszawskiego Związku Sybiraków Mirosławę Niekoraniec. Tegoroczne obchody zostały połączone z nadaniem nazwy skwerowi, na którym stoi obelisk. Zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Wołominie miejsce to otrzymało nazwę „Skwer im. Sybiraków”. Symbolicznego przecięcia wstęgi dokonali: prezes Maria Sobolewska, burmistrz Wołomina Elżbieta Radwan i przewodniczący Rady Miejskiej Leszek Czarzasty. O nadanie skwerowi imienia Sybiraków wnioskowało Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Wołomińskiej WOŁOMINIAK.

Starosta Kazimierz Rakowski w swoim wystąpieniu powiedział m.in.: „Cieszę się, że spotkaliśmy się dzisiaj w tym miejscu, w którym spotykamy się od wielu lat, by uczcić pamięć ofiar agresji na Polskę z września 1939 r., by wspomnieć deportowanych, wywiezionych na Syberię i do Kazachstanu, zamęczonych, zamordowanych i zaginionych bez śladu na »nieludzkiej ziemi«. Cieszę się, że jesteśmy razem na obchodach, a jednocześnie z troską patrzę, że jest Was, drodzy Sybiracy, bohaterowie dzisiejszego dnia, coraz mniej. Upływający czas i choroby robią, niestety, swoje. Dlatego bardzo Was proszę, dopóki macie siły, przekazujcie nam prawdę o tamtym tragicznym czasie, dzielcie się swoimi doświadczeniami, mówcie o tym, co przeżyliście. My tę Waszą pamięć poniesiemy dalej, bo przywołując słowa Józefa Piłsudskiego: »Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości, ten nie jest godzien szacunku teraźniejszości i prawa do przyszłości«. 17 września 1939 r. była niedziela, o godz. 6 rano Armia Czerwona przekroczyła naszą wschodnią granicę. Polska jako pierwsze państwo padło ofiarą dwóch totalitaryzmów: niemieckiego – 1 września i sowieckiego – 17 września”.

Po wystąpieniach i apelu poległych delegacje złożyły pod obeliskiem biało-czerwone kwiaty. Uroczystość zakończyła się w Galerii Korozja i Kolor występem artystycznym przygotowanym przez młodzież z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Wołominie – Technikum Ekonomicznego i IV Liceum Ogólnokształcącego. Uwieńczeniem tej części uroczystości był występ Wiktorii Chmielewskiej, uczennicy klasy VII Szkoły Podstawowej nr 4 w Wołominie, która przepięknie zaśpiewała „Tango na głos, orkiestrę i jeszcze jeden głos”. Jako jedyna solistka z Mazowsza Wiktoria Chmielewska została nominowana do Hanowerskiego Festiwalu Kultury „Dźwięki, które łączą”.

W swoim wzruszającym wystąpieniu burmistrz Elżbieta Radwan nawiązała do słów „Gdy gaśnie pamięć ludzka, dalej mówią kamienie”, które widnieją na obelisku. Burmistrz zapewniła, że w Wołominie kamienie nie muszą mówić, bo tutaj mówią ludzie. W Wołominie ludzie pamiętają o najważniejszych wydarzeniach i potrafią oddać należny szacunek ich uczestnikom. W Wołominie – co najwyraźniej pokazały obchody 78. rocznicy agresji Związku Radzieckiego na Polskę – Sybiracy otoczeni są szczególnym szacunkiem i opieką.

Uroczystość nadania skwerowi imienia Sybiraków

Złożenie kwiatów pod obeliskiem poświęconym zesłańcom Sybiru

Sybiracy uczestniczący w uroczystości. Druga z lewej członek Zarządu Oddziału Warszawskiego ZS Mirosława Niekoraniec

Zdjęcie pamiątkowe przy obelisku

Autor: Agata Bochenek

Odsłonięcie tablicy pamiątkowej w kościele pw. Świętej Rodziny w Augustowie

Dodane przez: Beata Żyłkowska - Czerwiec 22nd, 2017

22 czerwca 2017 r., w rocznicę wywózki, o godz. 18 w kościele pw. Świętej Rodziny w Augustowie odbyło się odsłonięcie i poświęcenie tablicy upamiętniającej wywózki na Syberię z Augustowa i okolic. Jest to już kolejny znak pamięci w Augustowie przypominający o tych tragicznych wydarzeniach. Proboszcz parafii ks. Stanisław Wroński w odpowiedzi na inicjatywę Sybiraków Koła ZS w Augustowie zgodził się na taką formę upamiętnienia. Wyznaczył godne miejsce i dodatkowo ufundował kamień na tę tablicę oraz włączył się wraz wikariuszem ks. Maksymilianem Barwikowskim w przygotowanie uroczystości.

Na uroczystą mszę przybyli prezes Zarządu Głównego Związku Sybiraków Kordian Borejko, prezes Zarządu Oddziału ZS w Białymstoku Tadeusz Chwiedź, sekretarz Zarządu Oddziału ZS w Białymstoku Jolanta Hryniewicka, prezes Zarządu Oddziału ZS w Augustowie Jerzy Sienkiewicz, przedstawiciel Muzeum Pamięci Sybiru w Białymstoku Anna Kietlińska, prezes Stowarzyszenia Pamięci Zesłańców Sybiru w Augustowie, jednocześnie opiekun Klubu Wnuka Sybiraka Danuta Gregorowicz, skarbnik Stowarzyszenia Anna Jakucewicz oraz Sybiracy ziemi augustowskiej i mieszkańcy Augustowa.

Na uroczystościach obecni byli także burmistrz miasta Augustowa Wojciech Walulik, przewodniczący Rady Powiatu Augustowskiego Andrzej Sobolewski, wicestarosta powiatu augustowskiego Katarzyna Sturgulewska, młodzież i nauczyciele Gimnazjum nr 2 im. Sybiraków w Augustowie, a w szczególności wnukowie Sybiraków oraz poczty sztandarowe i dyrektorzy szkół: Gimnazjum nr 2 im. Sybiraków – Henryka Rzepecka, Szkoły Podstawowej im. Sybiraków w Netcie – Henryka Mołodziejko oraz Zespołu Szkół im. Sybiraków w Krasnymborze – Barbara Kotarska. Obecny był także poczet Koła Związku Sybiraków w Augustowie.

Uroczystą mszę świętą, podczas której dokonano odsłonięcia i poświęcenia tablicy, sprawowali JE biskup pomocniczy diecezji ełckiej ks. Romuald Kamiński, proboszcz ks. Stanisław Wroński, ks. emeryt Tadeusz Dochód, a także księża z rodzin sybirackich – ks. Jacek Czartoszewski i ks. Waldemar Brodziuk.

Msza w kościele pw. Świętej Rodziny w Augustowie.

Msza w kościele pw. Świętej Rodziny w Augustowie. Od lewej JE ks. bp Romuald Kamiński i ks. Jacek Czartoszewski

Msza w kościele pw. Świętej Rodziny w Augustowie

W mszy świętej udział wzięli (od lewej): prezes Zarządu Oddziału ZS w Augustowie Jerzy Sienkiewicz, prezes Zarządu Oddziału ZS w Białymstoku Tadeusz Chwiedź, sekretarz Zarządu Oddziału ZS w Białymstoku Jolanta Hryniewicka, Anna Kietlińska z Muzeum Pamięci Sybiru w Białymstoku, prezes Zarządu Głównego ZS Kordian Borejko

Poczty sztandarowe

Poczty sztandarowe szkół imienia Sybiraków w Augustowie, Netcie i Krasnymborze oraz Koła ZS w Augustowie

Moment odsłonięcia tablicy

Odsłonięcie tablicy pamiątkowej

Sybiracy dziękują JE bp. Romualdowi Kamińskiemu

Sybiracy dziękują JE bp. Romualdowi Kamińskiemu za sprawowanie mszy i poświęcenie tablicy pamiątkowej

Tablica pamiątkowa w hołdzie zesłańcom na Sybir

Tablica pamiątkowa odsłonięta w Augustowie

Tablica pamiątkowa w hołdzie zesłańcom na Sybir

Gablota z pamiątkami z Syberii

Gablota z pamiątkami z Syberii usytuowana obok tablicy pamięci

Autor: Henryka Rzepecka, dyrektor Gimnazjum nr 2 im. Sybiraków w Augustowie, zdjęcia Danuty Gregorowicz

« POPRZEDNIE WPISY  

Liczba wejść na stronę: Licznik